در روز اول چهل‌وچهارمین جشنواره سینمایی فجر به تماشای یک انیمیشن و دو فیلم سینمایی نشستم. حال و هوای امسال به دلایل اتفاقات اخیر و آنچه سخن‌گوی دولت هم از آن با عنوان «سوگ جمعی» یاد کرده، متفاوت است با این همه فضای آن مانند سه سال دولت گذشته (1400 و 401 و 402) امنیتی یا با حس امنیتی هم نیست و وزارت ارشاد پزشکیان از این حیث بدآورده اگرچه متأثر از فضای کلی جامعه و اتفاقات تلخ از یک سو و سایه جنگ از جانب دیگر است و از این رو نمی‌شود شش‌دانگ حواس خود را به فیلم‌ها داد یا دست‌کم روز نخست چنین بوده است.
عصر ایران در این باره می‌نویسد با این که نام کارگردانان سرشناس در فهرست چندان به چشم نمی‌خورد یا اصلاً دیده نمی‌شود اما هر کارگردان و نویسنده‌ای از یک جا شروع می‌کند یا در یک جا گُل می‌کند و تماشای فیلم‌ها هم با این
 امید انجام می‌شود و اهل رسانه در پردیس سینمایی ملت -که جمع‌وجورتر از برج میلاد و متناسب‌تر با سینماست- به دنبال همین کشف هستند.
این سلسله نوشته‌ها نه نقد تخصصی فیلم که روایت و تأمل بر یک فیلم در یک روز است و طبعاً فیلمی که سویه اجتماعی یا سیاسی هم داشته باشد برای نویسنده یا با این علایق قابل نقل‌تر است.
کما این که اگر قرار بر پرداختن به فیلم «غبار میمون» بود نیز نکته قابل اشاره از این منظر می‌تواند این باشد که چند جا پرچم و آرم وزارت اطلاعات آمده و حمایت یا شاید سفارش، پنهان نشده و حتی در خود فیلم از زبان یک بازیگر می‌شنویم: وزارت، بخش پنهان کشور است.
این چند سطر اما درباره فیلم دیگر روز نخست- غوطه‌ور - است که یک روحانی یا معمم جوان با تنها 32 سال سن آن را ساخته و همین در ابتدا این تصور را ایجاد می‌کند که با فیلمی شعاری یا ایدیولوژیک روبه رو خواهیم بود اما زود درمی‌یابیم که نه، فیلم در ژانر اجتماعی- جنایی است.
شیخ جواد حکمی، زاده و بالیده محله باغ‌پنبه قم است و امسال برای نخستین‌بار در جشنواره حاضر شده و اگرچه قبلاً فیلم کوتاه ساخته اما «غوطه‌ور» اولین اثر بلند او به حساب می‌آید.
او که از سال ۱۳۸۶ تحصیل و سپس تدریس در سطح یک و دو را در حوزه شروع کرده قبلاً البته چند فیلم کوتاه ساخته: «برجک»، «کافه»، «استارلت» و «چشم بادومی». 
متولد قم همچنین در چهل‌ودومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران به خاطر فیلم «متولد تهران» دیپلم افتخار دریافت کرده است.
داستان غوطه‌ور درباره یک افسر میان‌سال و کهنه‌کار اداره آگاهی است که نقش آن را محسن قصابیان ایفا می‌کند که با نقش شهید ستاری شناخته شد. در خلاصه داستان آمده: «حسن کارخانه یا کارخونه، افسر کهنه‌کار آگاهی، در آستانه ارتقا با پرونده ناپدیدشدن زنی پس از یک تصادف مشکوک روبه‌رو می‌شود. او با وجود فشار روانی و مخالفت اداره و ساختار، به‌تنهایی به ماهک مرموز مشکوک می‌شود و تحقیقات شخصی را پیش می‌برد…».
فیلم اگرچه قهرمان‌محور است اما از قهرمان بازی‌های معمول خبری نیست و طبعاً برای مخاطب این پرسش شکل می‌گیرد که این سوژه را یک کارگردان غیر معمم هم می‌توانست بپردازد.
به نظر می‌رسد هدف کارگردان و احتمالاً انگیزه پلیس از حمایت این بوده که تصور ضد زن که بعد از جنبش مهسا در جامعه شکل گرفته را اصلاح کند تا ببینیم یک افسر پلیس، چگونه برای نجات یک زن جوان خود را به آب و آتش می‌زند ولی اگر واقعاً چنین بوده باشد تصویر و تصور جامعه از افسران اداره آگاهی هیچ‌گاه منفی نبوده تا نیاز به اصلاح و ترمیم داشته باشد. 
مردم از گشت ارشاد و دخالت‌های آن بیزار بودند که خوش‌بختانه برچیده شد.روحانی جوان در توضیح این که چرا به سینما و ژانر اجتماعی- روایی روی آورده دلایلی اقامه کرده که دست‌کم برای این نویسنده چندان مفهوم نیست. 
مثلاً این که ورای یک داستان پلیسی به بحران‌های جنسی و اخلاقی و خانوادگی در جامعه امروز بپردازد یا از اصطلاح سینمای «توحیدی» استفاده کرده حال آن که پیش از او کارگردانان بسیاری با انگیزه‌های دینی فیلم ساخته‌اند و اشاره به داستان موسی و قرائت آیه از پشت تلفن یک فیلم را دینی نمی‌کند و فیلم به هر رو در ژانر جنایی، قابل تعریف است.
این نکته هم بود که چرا در نشست خبری و مصاحبه نشریه جشنواره با کارگردان جوان مطرح نگفتند که تأکیدات مکرر فیلم بر این که افسر جوان دچار بی‌خوابی است تماشاگر عادی سینما را هم به یاد فیلم «بی‌خوابی» با بازی به یاد ماندنی «آل پاچینو» می‌اندازد چه رسد به منتقدین حرفه‌ای را.
داستان آن فیلم هم درباره دوکارآگاه پلیس است که به دنبال سرنح قتل دختر جوان می‌گردند و اینجا هم کارآگاهی است به دنبال یک دختر جوان که مشخص نیست کشته شده یا نه و این نمی‌تواند تصادفی باشد.
بی‌خوابی - ساخته کریستوفر نولان- 24 سال قبل اکران شد یعنی وقتی کارگردان غوطه‌ور 8 ساله بوده و جالب این که همان فیلم، خود بازسازی فیلمی نروژی بود محصول سال ۱۹۹۷ -باز به همین نام- در قیلم نولان غیر از آل‌پاچینو، رابین ویلیامز و هیلاری سوانک بازی کرده‌اند.کارآگاه ویل دورمر (بابازی آل پاچینو) هم دچار بی‌خوابی است که البته شخصیت او به پاکیزگی حسن کارخونه در غوطه‌ور نیست.
قصد لو دادن داستان فیلم را نداریم و تصور نکنید چیز دندان‌گیری از داستان را دانسته‌اید اما به نظر می‌رسد مراد کارگردان از سینمای توحیدی این است که در اینجا خداوند به یاری می‌شتابد ولی در آنجا پس از بی خوابی مستمر می‌گوید: بگذار بخوابم.گرایش جنسی دختر ورزشکار به هم‌تیمی ولو از زبان مربی سابق بیان شود البته شاید در سینمای ایران سابقه نداشته باشد و آقای حکمی از مزیت پوشش اخلاقی و دینی فیلم خود برای بیان آن استفاده کرده است.
 

تبلیغات شهری یکی از اثرگذارترین روشهای ارتباطی در فضای عمومی شهر است؛ رسانه‌ای که مخاطب ناگزیر از مواجهه با آن است و به همین دلیل، نقشی تعیین‌کننده در شکل‌دهی به سبک زندگی، نظام ارزش‌ها و ادراک فرهنگی شهروندان ایفا می‌کند.
به گزارش نسل فردا، بررسی‌های علمی نشان می‌دهد که تبلیغات محیطی، چه در حوزه تجاری و چه فرهنگی، صرفاً ابزار اطلاع‌رسانی نیستند، بلکه به‌مثابه یک گفتمان فرهنگی و ایدئولوژیک عمل می‌کنند. در همین چارچوب، می‌توان دو رویکرد متمایز اما تعیین‌کننده در طراحی و سیاست‌گذاری تبلیغات شهری را از هم تفکیک کرد: رویکرد ادعـامحور و رویکرد داده‌محور.
۱. تبلیغات ادعـامحور؛ ساخت معنا بر پایه وعده و القا
تبلیغات ادعامحور بر پایه «ادعا» شکل می‌گیرد؛ ادعاهایی درباره کیفیت، منزلت، هویت، احساس یا سبک زندگی که اغلب بدون پشتوانه عینی، تجربی یا اجتماعی مشخص به مخاطب عرضه می‌شود. در این رویکرد، تبلیغ تلاش می‌کند با استفاده از نشانه‌ها، تصاویر و زبان نمادین، ارزش‌هایی را به کالا، خدمت یا حتی پیام فرهنگی الصاق کند.
یافته‌های پژوهشی نشان می‌دهد که تبلیغات تجاری به‌طور گسترده از سازوکارهایی مانند:
- ارجاع به طبقه اجتماعی بالا
- القای منزلت اقتصادی
- پیوند کالا با احساساتی نظیر آرامش، زیبایی، موفقیت یا برتری
- جایگزینی «احساس» با «کالا» استفاده می‌کنند. این همان چیزی است که جودیت ویلیامسن از آن با عنوان کارکرد ایدئولوژیک تبلیغات یاد می‌کند؛ جایی که کالا نه صرفاً پاسخ‌گوی نیاز، بلکه موجد معنا، هویت و احساس معرفی می‌شود. در این وضعیت، تبلیغ به مخاطب نمی‌گوید «این کالا چیست»، بلکه می‌گوید «با این کالا، تو چه کسی خواهی بود».
ادامه مطلب را در این آدرس بخوانید.

تحریم ساترا ادله حقوقی معتبر ندارد
ساترا در بیانیه‌ای در واکنش به تحریم این سازمان توسط اتحادیه اروپا اعلام کرد: تحریم ساترا ادله حقوقی معتبر ندارد.به گزارش ایرنا از سازمان تنظیم مقررات رسانه‌های صوت و تصویر فراگیر در فضای مجازی، در متن بیانیه ساترا آمده است: سازمان تنظیم مقررات رسانه‌های صوت و تصویر فراگیر در فضای مجازی، تصمیم اتحادیه اروپا مبنی بر تحریم این سازمان را که بر اساس ادعای «ممیزی محتوای سیاسی و فرهنگی و جلوگیری از نمایش مصرف الکل و سیگار و ضوابط مرتبط با پوشش» اتخاذ شده است را اقدامی سیاسی، غیرحقوقی، متناقض و مغایر با رویه‌های شناخته‌شده تنظیم‌گری رسانه‌ای در جهان می‌داند.

«اینجا ایران است» در جشنواره موسیقی فجر رونمایی می‌شود
 آلبوم «اینجا ایران است» در اختتامیه چهل و یکمین جشنواره بین‌المللی موسیقی فجر رونمایی خواهد شد.به گزارش ایرنا، آلبوم «اینجا ایران است» که با حمایت دفتر امور موسیقی معاونت امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تولید شده، دربرگیرنده ۴۱ اثر موسیقی پاپ با صدای ۴۱ خواننده است که برخی از این خوانندگان، اسامی شناخته‌شده‌تری دارند و مردم با آنها آشنا هستند، و بخشی دیگر از خوانندگان، جوانان آتیه‌داری هستند که در آینده بیشتر شناخته خواهند شد.

«جهان مبهم هاتف»،یک داستان واقعی با بازی رضا کیانیان
«جهان مبهم هاتف» نخستین فیلم بلند مجید رستگار، روایتی از یک رفاقت قدیمی است که از نوجوانی آغاز می‌شود و در مسیر زندگی، کار و عشق با چالش‌های جدی روبه‌رو می‌شود؛ فیلمی که با حضور در جشنواره فجر، تجربه‌ای تازه برای این کارگردان رقم زده است. این کارگردان با اشاره به مضمون اصلی فیلم گفت: فیلم درباره رفاقت دو نفره‌ای است که از دوران نوجوانی و جوانی شکل می‌گیرد. این دو شخصیت به دلیل داشتن رویاها و آسیب‌های مشترک، وارد مسیری می‌شوند که بر کار، زندگی و عشق آن‌ها تأثیر مستقیم می‌گذارد. رستگار با اشاره به چالش‌های ساخت فیلم اول گفت: حضور بازیگران اصلی و همچنین همکاری با اساتیدی مانند رضا کیانیان، چالش بزرگی برای من به‌عنوان یک فیلم‌اولی بود.